اماما، عاشق توييم و دوستدار دوستاران تو و خاك پاى منتظران تو، اما ا فسوسا كه خود، خانه دل را براى انتظار تو مهيا نساخته ايم .
اماما، با مژگان نروبيده ايم گرد راه را، با اشك ، نشسته ايم غبار دل را
اماما، نروبيده ايم غبار گناه از دل ، اما عاشقيم ، نمى دانيم اين عشق سوزان ، در كجاى جانمان جاى گرفته كه بى تابمان كرده
اماما، شرمنده ايم كه خانه دل را براى حكمرانى تو، پاك نساخته ايم .
اماما، از كاروان عاشقان تو، عقب مانده ايم . مركب راهوار نداريم كه به اين كاروان شورانگيز، دست يابيم .
اماما، راه ، پيچاپيچ است و پر از گردنه هاى هراس انگيز، ما، بى پا افزار و توشه ، سرگردان .
اماما، خمينى آمد و گزيد و برد و ما پس مانده ها و وازده ها، ترسيم كه هيچگاه به آن آستان جلال راه نيابيم و غبار شويم و در هوا معلق و سرگردان ، نه آرامشى ، نه قرارى ، نه پناهى و نه منزلى .
اماما، بيم آن را داريم در عمق شب ، گم شويم و گرفتار رهزنان .
اماما، مى دانيم كه خود، خود را به وادى هول انگيز بلا افكنده ايم ، اما هنوز، كورسويى از چراغ عشق ،

                                                                               در جانمان سو سو مى زند...

اینجا هیچ کس با آسمان حرف نمی زند، اینجا زیر نور پروژکتورها، آسمان دیگر پیدا نیست. مردم برای بازگشایی دلشان به پارک  می روند. کوه پیمایی می کنند،اما با تله کابین. تله کابین عظمت کوه را به مسخره می گیرد. ما به لحظه های بعد از اکنون، به بیهودگی امیدواریم و نمی دانیم بعد از خریدن یک ماشین شیک و ساختن بهترین خانه در بهترین جای  شهر و تزئین آن با آخرین مدل مبل، دیگر چه می خواهیم. ما هنوز راه روشنی دل را نشناخته ایم و در نیمکره ی تاریک دل خوابیده ایم...

همه ی اینها دیگر برای ما فرصتی نمی گذارد که بدانیم برای چه زندگی می کنیم، برای چه آمده و  می رویم .... همیشه یاد حرف های معلم کلاس اولم می افتم که می گفت : بچه ها بخش کنید. خا....نه، چند بخشه؟ (همه با هم) دو بخشه. د....بس....تان، چند بخشه؟ (همه با هم) سه بخشه. دل چند بخشه ؟ (همه با هم ) یه بخشه.

با خودم فکر می کنم اگر دل یه بخشه، پس یعنی یه خونه است ، همچین خونه ای رو به دو نفر که اجاره نمیدن، چه برسه به چندین و چند نفر. یعنی این خونه ی دل فقط یه صابخونه داره . اما دل ما ...... دل ما کاروانسراست! خدایا تنها ساکن قلب من خودت باش و بس...

خوشا به حال کسی که گفت:

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد

تا مهر کسی دگر نروید هرگز

نکته های ناب از مولود کعبه حضرت علی (ع) :

 هنگامى كه تو عقب مى‏روى و مرگ به جلو مى‏آيد چه زود با يكديگرملاقات خواهيد كرد.!

 سخاوتمند باش،ولى اسراف كننده مباش.در زندگى حسابگرباش ولى سختگير مباش.

پسرم! از دوستى نادان بپرهيز، چه او خواهد كه تو را سودرساند لكن دچار زيانت گرداند و از دوستى بخيل بپرهيز، چه اوآنچه را سخت‏بدان نيازمندى از تو دريغ دارد، و از دوستى تبهكاربپرهيز كه به اندك بهايت‏بفروشد و از دوستى دروغگو بپرهيز كه‏او سراب را ماند: دور را به تو نزديك و نزديك را به تو دورنماياند

میان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نیست : حق آنست که بگویی دیدم و باطل آنست که بگویی شنیدم.

پدرم روزت مبارک باد

مولا على(ع) از آن نظر محبوب است كه پيوند الهى دارد. دلهاى ما به طور ناخودآگاه در اعماق خويش با حق سر و سر و پيوستگى دارد و چون على(ع) را آيت بزرگ حق و مظهر صفات حق مى يابند به او عشق مى ورزند. در حقيقت پشتوانه عشق على(ع) پيوند جانها با حضرت حق است كه براى هميشه در فطرتها نهاده شده و چون فطرتها جاودانى است مهر على(ع) نيز جاودان است.
نقطه هاى روشن در وجود على(ع) بسيار است اما آنچه براى هميشه او را درخشنده و تابان قرار داده است ايمان و اخلاص اوست و آن است كه به او جذبه الهى داده است

گـــــــــــل تاب فـشار در و دیــــــــوار نـدارد 

ای بپا کننده ی آتش بر در خانه ی فاطمه علیهالسلام؛ آهسته تر فریاد بزن! 
می دانی پشت این در چه کسی آمده است؟!‌جمعیتی که همراه آورده ای باعث وحشت بانویی می شود که محسن علیه السلام همراه اوست! به همراهانت بگو ساکت باشند که ناموس خدا درخانه است و عزیزان پیغمبر کنار اویند!!!!!!
هیزم آورده اید! ‌اینجا کجاست؟ چرا آنها را کنار دیوار خانه می چینید؟
سکوت علی علیه السلام اینچنین غضب شما را بر افروخته است! شعله های سوزان قلب سوخته ی علی و زهرا علیهمالسلام - که در این خانه اند - برای گدازشان کم بود، که از بیرون نیز آتش می افروزید؟! . . .
نکند این فاطمه علیهالسلام است که پشت در امده؟
آه خدای من،‌محسن همره اوست!!!!‌خداکند فاطمه علیهاسلام نباشد.
کاش صدایش را از پشت در بلند کند تا مهاجمان مراعات کنند،‌و حرمت ناوش و حرمت بانوی باردار و حرمت فرزند او را در نظر بگیرند.
اگر بدانند چه کسی پشت در آمده حتماً‌باز می گردند!!!!! . . . و صدایشان را پایین می آورند!! . . .

                                            و آتش را خاموش می کند!!!

و اما آنچه به علی (ع) وصیت کرد:

از جمله کرامات فاطمه (ع) که محدثین شیعه و اهل سنت روایت کرده‏اند این است که وی از مرگ خود خبر داد و روز و وقت آن را تعیین کرد چنانکه در روایات پیش از این نیز گذشت و در حدیثی است که

وقتی به علی (ع) گفت: هنگام مرگ من رسیده! علی (ع) فرمود: ای دختر پیغمبر با اینکه وحی از ما قطع شده این خبر را از کجا دانستی؟فاطمه پاسخ داد، هم اکنون خواب مختصری مرا فرا گرفت و رسول خدا (ص) را دیدم که به من فرمود: امشب نزد ما خواهی بود و من می‏دانم که او راست گفته و امروز روز آخر عمر من است. ⁽¹¹⁾و در روایتی است که پس از آن به علی (ع) گفت: چیزهایی در دل دارم که می‏خواهم آنها را به تو وصیت کنم!علی (ع) فرمود: ای دختر رسول خدا هر چه می‏خواهی بگو!در این وقت علی (ع) کسانی را که در اتاق بودند بیرون کرد و نزدیک سر فاطمه (ع) نشست، آن گاه فاطمه به سخن آمده گفت:ای پسر عمو هیچ گاه مرا دروغگو و خیانتکار ندیدی، و از وقتی با تو معاشرت داشته‏ام نافرمانی تو را نکرده‏ام!علی (ع) در پاسخ او فرمود:«معاذ الله انت اعلم بالله و ابر و اتقی و اکرم و اشد خوفا من الله من ان اوبخک بمخالفتی، قد عز علی مفارقتک و تفقدک الا انه امر لا بد منه...»[پناه بر خدا! تو داناتر و نیکوکارتر و پرهیزکارتر و بزرگوارتر و نسبت‏به خدای تعالی بیمناکتر از آنی که من بخواهم تو را در مورد مخالفت و نافرمانی خود سرزنش کنم، و براستی مفارقت و دوری تو بر من بسیار ناگوار است جز آنکه چاره‏ای از آن نیست...]آن گاه سخنان خود را ادامه داده فرمود:به خدا مصیبت رحلت رسول خدا (ص) را برای من تجدید کردی و مرگ و فقدان تو بر من بسیار بزرگ است.«فانا لله و انا الیه راجعون‏» !آه! که چه مصیبت دردناک و جانسوز و غم انگیزی است! مصیبتی که به خدا سوگند جبران پذیر نخواهد بود!دنباله حدیث این گونه است که در اینجا هر دو گریان شده و لختی گریستند آن گاه علی (ع) سر فاطمه را برداشته به سینه چسبانید و بدو فرمود: هر وصیتی داری بنما که من آن را انجام خواهم داد.فاطمه عرض کرد: خدایت پاداش نیک دهد ای پسر عموی رسول خدا، نخستین وصیت من آن است که پس از من «امامه‏» دختر خواهرم را به ازدواج خویش در آوری چون او نسبت‏به فرزندان من همانند خودم مهربان است، و مردان نیز ناچارند همسری از زنان داشته باشند.و از جمله عرض کرد: وصیت دیگر من آن است که احدی از این مردم که به من ستم کرده و حق مرا گرفتند در تشییع جنازه من و دیگر مراسم آن حاضر نشوند زیرا اینان دشمن من و دشمن رسول خدا هستند، و مبادا بگذاری یکی از آنها و یا پیروان آنها بر جنازه‏ام نماز بگذارند...مرا شب هنگام در آن وقتی که دیده‏ها همگی خواب رفته‏اند دفن کن ⁽¹²⁾ ؟

و در نقلی هم آمده که فاطمه (ع) وصایای خود را در رقعه‏ای نوشته و زیر سرش نهاده بود و چون از دنیا رفت، علی (ع) آن رقعه را بیرون آورد و جملات زیر را در آن مشاهده کرد:«بسم الله الرحمن الرحیم، هذا ما اوصت‏به فاطمة بنت رسول الله، اوصت و هی تشهد ان لا اله الا الله، و ان محمدا عبده و رسوله، و ان الجنة حق و النار حق، و ان الساعة آتیة لا ریب فیها، و ان الله یبعث من فی القبور.«یا علی انا فاطمة بنت محمد زوجنی الله منک لاکون لک فی الدنیا و الآخرة، انت اولی بی من غیری، حنطنی و غسلنی و کفنی باللیل، و صل علی و ادفنی باللیل و لا تعلم احدا، و استودعک الله و اقرء علی ولدی السلام الی یوم القیامة‏» ⁽¹³⁾.[به نام خدای بخشاینده و مهربان، این است آنچه دختر رسول خدا بدان وصیت می‏کند، و این وصیت را در حالی می‏کند که گواهی می‏دهد معبودی جز خدای یکتا نیست، و گواهی می‏دهد محمد بنده و رسول اوست، و گواهی می‏دهد که بهشت‏حق است، و جهنم حق است، و قیامت‏خواهد آمد و هیچ گونه شکی در آن نیست، و گواهی می‏دهد که خدای تعالی هر کس را که در گورهاست مبعوث و زنده خواهد کرد.

ای علی منم فاطمه دختر محمد که خدای تعالی مرا به ازدواج تو در آورد تا در دنیا و آخرت از آن تو باشم، و تو در انجام کارهای من سزاوارتر از دیگران هستی!

کار حنوط و غسل و کفن مرا در شب انجام ده، و بر من نماز بخوان و شبانه مرا دفن کن، و کسی را خبر نکن، تو را به خدا می‏سپارم، و بر فرزندان خود تا روز قیامت‏سلام می‏رسانم ⁽¹⁴⁾! ] در نقلی که از مجالس مفید و امالی شیخ رحمة الله علیهما آمده در حدیثی از امام حسین روایت‏شده چنین است که چون فاطمه دختر رسول خدا (ص) بیمار شد به علی وصیت کرد که وضع حال او را پنهان دارد، و حتی از بیماری او کسی را با خبر نکند، و علی (ع) نیز این کار را کرد، و خودش شخصا پرستاری فاطمه (ع) را به عهده گرفت، و احیانا اسماء بنت عمیس نیز او را کمک می‏داد، آن هم به طور پنهانی، و چون هنگام وفات و رحلت او شد به علی (ع) وصیت کرد کارهای پس از مرگ او را خود انجام دهد، و شبانه او را دفن کند و جای قبر او را نیز پنهان و مخفی کند که اثری از قبر او معلوم نباشد ⁽¹⁵⁾.

                                                  خدا کند فردای قیامت به من  نگویند که... 

هر شهید گمنام نشانه ای از یك خانواده منتظر ،

                            نشان ازیك مادر چشم به راه و

                                           نشان از یك انتظار بی پایان... 

حرف دلم را فقط به شما می گویم... از ارباب چه خبر؟  

بالاخره پس از روزها انتظار شهدا به خانه ی جدید خود آمدند و چه استقبالی!

جای همتون سبز بود...

بچه ها هم وقتی که شهدا آمده بودند انگار گمگشته ی خودشون رو پیدا کرده بودند

این هم به روایت تصویر:

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن	به شادی رخ گل بیخ غم زدل برکن
رسید باد صبا غنچه در هواداری	ز خود برون شد و بر خود درید پیراهن
طریق صدق بیاموز از آب صافی دل	به راستی طلب آزادگی ز سرو چمن
ز دستبرد صبا گرد گل کلاله نگر	شکنج گیسوی سنبل ببین به روی سمن
عرونس غنچه رسید از حرم به طالع سعد	به عینه دل و دین میبرد به وجه حسن
صفیر بلبل شوریده و نفیر هزار	برای وصل گل امد برون ز بیت حزن
حدیث صحبت خوبان و جام باده بگو	به قول حافظ و فتوی پیر صاحب فن

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی ... با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش چون می کشی تصویر مردان خدا ... تک درختی در بیابان یکه و تنها کشید

گفتمش نامردمان این زمان را نقش کن ... عکس یک خنجرزپشت سر پی مولا کشید

گفتمش راهی بکش کان ره رساند مقصدم ... راه عشق و عاشقی و مستی ونجوا کشید

گفتمش تصویری از لیلی ومجنون رابکش ... عکس حیدر(ع) در کنار حضرت زهرا(س)کشید

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن ... در بیابان بلا، تصویر یک سقا کشید

گفتمش از غربت ومظلومی ومحنت بکش ... فکر کرد و چهار قبر خاکی از طه کشید

گفتمش سختی ودرد وآه گشته حاصلم ... گریه کردآهی کشید وزینب کبری(س) کشید

گفتمش درد دلم را با که گویم ای رفیق ... عکس مهدی(عج) راکشید و به چه بس زیبا کشید

گفتمش ترسیم کن تصویری از روی حسین(ع) ... گفت این یک را بباید خالق یکتا کشید

بچه های شهدا      تا سید علی هست غم بی بابایی وجود ندارد... 

آمد به لطف کبریا                          در اوج این فصل شتا

با رحمت بی منتها                        بر ما عزیز مصطفی

آمد چو گل اندر بهار                        با عطر و سنبل در کنار

با شهد های خوشگوار                    بر ما عزیز مصطفی

دارالعباد بی نشان                          از حسن او گیرد نشان

از سیره ی صاحب زمان                    بر ما عزیز مصطفی

آمد به یزد بی قرین                          چون رحمت حق بر زمین

در سایه ی مهر مهین                       بر ما عزیز مصطفی

آمد امیر مردمان                               بر شهر گیو و قهرمان

در کور چشم دشمنان                      بر ما عزیز مصطفی

آمد به سوی انجمن                          این یزدیان خوش سخن

سید علی روح الوطن                         تنها عزیز مصطفی

شعر از دوست عزیزم (دریا) ۵/۱۰/۸۶

........................بنام خدا

...................................

............................................

بعد از عملیات والفجر سه، در منطقه عملیاتی، به طرف خط می‌رفتیم. حاجی می‌خواست از خط بازدید كند. می‌گفت: «باید خودم همه جا را از نزدیك ببینم تا موقع عملیات بتوانم خود را همراه بسیجی‌ها احساس كنم.»

در همان حالی كه داشتیم به طرف خط می‌رفتیم، یك هواپیمای عراقی از روبه‌رو به طرف ما آمد. دیدم الآن است كه ما را هدف قرار دهد. ماندم كه چكار بكنم؛ یك سنگ بزرگ كنار جاده بود كه می‌توانست پناهگاه خوبی باشد. توقف كردم تا خودمان را به پشت سنگ برسانیم، ولی حاجی پرسید: «چرا ایستادی؟»

گفتم: «هواپیمای عراقی است.»

گفت: «خب باشد، مگر می‌ترسی؟!»

گفتم: «خیلی پایین پرواز می‌كند، معلوم است كه هدفش ما هستیم.»

با خونسردی گفت: «لاحول و لاقوةالا بالله. به حركت ادامه بده.»

ناچار بودم حركت كنم. راه افتادم. حاجی با خیال راحت، آرام و بی‌خیال، نشسته بود. هواپیما به بالای سر ما كه رسید، شروع به تیراندازی كرد. چند تیر درست به قسمت عقب وانت اصابت كرد و آن را سوراخ كرد. نگاهی به حاج همت انداختم. هیچ تغییری در چهره‌اش ایجاد نشده بود.

* ابراهیم سنجری

اما

 
   با اين همه

اصلاً نه تو ، نه من!

از خوبي تو بود 

قیصر امین پور

***************************************************************

*************************************************************

****************************************************************

**************************************************************

تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی

                                              تو امید انتظاری تو دلای ناامید
                                              مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور
هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور

                                               با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی
                                               میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی

مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی
تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی


                                               تو همون حس غریبی که همیشه با منی
                                               تو بهوونه یه هر عاشق واسه زنده بودنی

تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید

                                                عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی
                                                غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی
                                                          تو کجایی، تو کجایی

 روزى حضرت يوسف با گروهى از خدمت گذاران خود از محلى مى گذشت . زليخا ملكه مصر در كنار مزبله نشسته بود. هنگامى كه متوجه عبور يوسف شد، گفت : سپاس خدايى را كه پادشاهان را در اثر گناه و معصيت برده مى كند و بردگان را در پرتوى اطاعت و فرمان بردارى پادشاه مى نمايد.
سپس گفت :
اى يوسف ! گرفتار فقر هستم ، به من احسان كن .
يوسف گفت :
ناسپاسى آفت هر نعمت است . آنگاه كه نافرمانى كردى ، خداوند نعمت ها را از تو گرفت .
اينك به سوى خدا برگرد و توبه كن ! تا آثار گناه از تو برچيده شود.
زيرا قبولى خواسته ها بسته به دلهاى پاك و كردار پاكيزه است . زليخا گفت :
من لباس گناه را از تن كنده ام . ديگر عصيان نخواهم كرد، ولى از خدا شرم دارم كه مرا مورد لطف قرار دهد.
زيرا هنوز اشك چشمم به پايان نرسيده و اندامم حق ندامت را به خوبى ادا نكرده است .
يوسف گفت :
بكوش تا راه توبه و پشيمانى باز است پيش از آنكه فرصت از دست برود و مدت پايان پذيرد توبه كن !
زليخا گفت :
من هم همين عقيده را دارم كه بعدا خبرش به تو خواهد رسيد، كه حقيقتا توبه كرده ام .
يوسف دستور داد يك پيمانه بزرگ به او طلا بدهند.
زليخا گفت :
غذاى يك روز برايم بس است ، تا رنج گرفتارى نبينم قدر نعمت را نخواهم فهميد.
يكى از فرزندان يوسف گفت :
پدر جان ! اين زن كيست ؟ جگرم به حالش كباب شد و دلم برايش سوخت .
فرمود:
موجودى است كه به دام انتقام افتاده است .
سپس يوسف با زليخا ازدواج كرد و او را دوشيزه يافت. .

پسـرم‌ تـو را بپـرهيـزگـاري‌ و تـرس‌ از عقـوبت‌ خدا و متـابعت‌ و فرمـانبرداري‌ از آفريدگـار وصيت‌ وسفـارش‌ ميكنم‌ . ويرانـه‌ دل‌ را بنور تابناكش‌ آباد گردان‌، در رشته‌ مهر با او ببندگي‌ و دلسپاري‌ چنگ‌ بـزن‌.زيـرا هيچ‌ رشتـه‌ و پيـوندي‌ استـوار تـر ازپيـوستگي‌ و همبستگي‌ با ذات‌ لايزال‌ كردگار متعال‌ نيست‌. 
دل‌ بـه‌ حكمت‌ و مـوعظ‌ت‌ شـاد وپـاك‌ بگردان‌ وبـا يـاد مرگ‌ در زهد وپارسايي‌ بكوش‌و نرم‌ رفتار ونيك‌ گفتار باش‌ .پيوسته‌ بيقين‌ ايمان‌ خويش‌ را قوي‌ كن‌ و تقدير مرگ‌ را بخود بقبولان‌ و نفس‌ خـود را بـه‌ اعتراف‌ در ناپايداري‌ دنيا وادار سـاز.آلام‌ و آزار و مصـائب‌ سخت روزگار را بـه‌ او بنمـايـان‌ ،و زشتي‌ دهر و نـا ملايمـات‌ روزهـا را نكـتــه‌ بــه‌ نكـتــه‌ بـرايـش‌ بـرخـوان‌ و اورا بـتـرسـان‌ .(منبع:سایت روضه النبی)

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت کلامی و سلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سواری نفرستاد

سوی من وحشی صفت عقل رمیده
آهو روشی کبک خرامی نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
و از آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

حافظ

اي معبود من دراين ماه عزيز...

آورده ام آهي كه تو مي داني و من          با روي سياهي كه تو مي داني ومن

اي خالق بخشنده ببخشا و بپوش             هر گونه گناهي كه تو مي داني ومن

و اين راهم خوب ميدانم كه...

دنيا به كسي خط اماني نسپرد                 هر كس كه بزاد عاقبت خواهد مرد

آن سنگ كه نام نامي او اجل است         بر شيشه ي عمر هر كسي خواهد خورد

پس اي خدا ديدي كه غير از تو كسي رو ندارم و هر كجا

كه برم محضر توست و گداي در خونه ي توام ......

اي محبوب من وای بر من که اگه یک لحظه منو به حال

خودم وا گذاری.              اگه دوست داشتی یه صلوات هم بفرست

نفس های انسان گام هایی است که به سوی مرگ برمی دارد. حضرت علی (ع) سخنانی از این دست که مالامال از مرگ آگاهی باشد بسیار دارند. مرگ آگاهی کیفیت حضور مردان خدا را در دنیا بیان می دارد. تا آنجا که هر که مقرب تر است مرگ آگاه تر است. و بر این قیاس باید چنین گفت که حضور علی علیه السلام در عالم ،عین مر گ آگاهی است. مر گ آگاهی یعنی که انسان همواره نسبت به این معنا که مرگی محتوم را پیش رو دارد آگاه باشد و با این آگاهی زیست کند و هرگز از آن غفلت نیابد.

مردمان این روزگار سخت از مرگ می ترسند و بنابراین شنیدن این سخنان برایشان دشوار است. اما حقیقت آن است که زندگ انسان با مرگ در آمیخته است و بقایش با فنا. پیش از ما میلیاردها نفر بر روی این کره ی خاکی زیسته اند و پس از ما نیز. اگر مولا علی علیه السلام می فرماید: « والله ابن ابی طالب با مرگ انسی آن چنان دارد که طفلی به پستان مادرش.» این انس که مولای ما از آن سخن میگوید چیزی فراتر از مرگ آگاهی است؛ طلب مرگ است. طلب مرگ نه همچون پایانی بر زندگی. مرگ پایان زندگی نیست. مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد. زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛ روشنایی هایش با تاریکی، شادی هایش با رنج، خنده هایش با گریه، پیروزی هایش با شکست، زیبایی هایش با زشتی، جوانی اش با پیری و بالاخره وجودش با عدم.حقیقت این عالم فنا است و انسان را نه برای فنا، که برای بقا آفریده اند: « خلقتم للبقا لا للفناء واسمعو دعوة الموت آذانکم قبل ان یدعی بکم»؛ دعوت مرگ را به گوش گیرید، پیش از آنکه مرگ شما را فرا خواند.

و همه ی این سخنان از سر مرگ آکاهی است و راستش، لذت زندگی مرگ اگاهانه را جز اولیای خدا کس نمی داند؛ این لذتی نیست که به هر کس عطا کنند. تنگ نظری است اگر به مقتضای تفکر رایج به این سخن پشت کنیم و بگوییم : « تا کجا از مرگ می گویید؟ کمی هم در وصف زندگی بسرایید! دل بستن در دنیا دل بستن در فناست و مرگ بر ما سایه افکنده است. این علی است که چنین می فرماید. همانکه راه های آسمان را بهتر از راه های زمین میشناسد. سخنان او سروده هایی شاد و مفرح در وصف زندگی است. آن زندگی که با زهر فنا و مرگ در نیامیخته است. منتهی غفلت زدگان بیشتر می پسندند که با غفلت از مرگ، به سراب شادی های آمیخته با غصه دل خوش کنند. بگذار چنین باشد. اما اگر اولیای خدا در جستجوی فنای فی الله هستند، بقای حقیقی را طلب کرده اند. بودنی را که از دسترس مرگ و فنا و رنج و غصه و شکست دور باشد.

به سخن علی علیه السلام گوش بسپاریم: «دلهاتان را از دنیا بیرون کنید، پیش از آنکه بدن های شما را از آن بیرون ببرند. »

از مقاله های شهید آوینی

/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/***/*/

اهل طنز هستی یا نه؟

قبل از ازدواج

پسر :بله،بالاخره وقتش شد . منتظر بودن خیلی سخته  

دختر :‌ مي خواي من برم ؟

پسر : نه. حتي فكرش روهم نكن

دختر : دوستم داري ؟

پسر : البته !

دختر : تا حالا به من خيانت كردي ؟

پسر : نه ! چرا  حتي يك همچين حرفي را مي زني ؟

دختر : هرچی بخوام برام می خری ؟

پسر: بله

دختر: منو كتك مي زني ؟

 پسر:امكان نداره ! به قیافه  من مياد همچين آدمي باشم

دختر: مي تونم بهت اعتماد كنم؟

پسر: بله

حالا بعد از ازدواج

مي توانيد همين گفتگو را از پايين به بالا بخوانيد

برای عرفان حقیقی که اولیای حق هستند، و اصحاب هدایت یافته آنان، بسیار غریب است که در این روزگار لفظ «عرفان» و صفت«عرفانی»، نه تنها بدون تناسب با معانی حقیقی آنها استعمال می شوند، که اصلاً اطلاق این الفاظ اصطلاحاً بر اموری است که صراحتاً با کفر و بی دینی و الحاد ملازمند. به راستی در میان این جماعت کسی نیست که حتی معنای عرفان را در فرهنگ لغات دیده باشد؟… و یا آنکه این جماعت از شدت عرفان (!) به معنای بلندی دست یافته اند که عقل عرفای حقیقی بدان نمی رسد؟                 ادامه ی مطلب را در قسمت ادامه مطلب بخوانید

شعبان شد و پیک عشق از راه آمد                  عطر نفس بقیه الله آمد

با جلوه ی سجاد و ابالفضل و حسین                یک ماه و سه خورشید در این ماه آمد

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*

*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*

نامه دختر شهید ناصری به بابا

بابا جان باز سلام
ای پدر جان منم زهرایت دختر کوچک تو ای امید من و ای شادی تنهایی من
به خدا این صدمین نامه بود از چه رو هیچ جوابم ندهی ؟
یاد داری که دم رفتن تو دامنت بگرفتم ؟ من به تو می گفتم پدر اینبار نرو پدر اینبار نرو
من همانروز بله فهمیدم سفرت طولانی ست
از چه رو ای پدرم تو به این چشم ترم هیچ توجه نکنی ؟
به خدا خسته شدم
به خدا قلب من آزرده شده
چند سال است که من منتظرم
هر صدایی که ز در می آید همچو مرغی مجروح پابرهنه سوی در تاخته ام
بس که عکست به بغل بگرفتم رنگ از روی من و عکس چو ماهت رفته است
من و داداش رضا بر سر عکس تو دعوا داریم
او فقط عکس تو را دیده پدر با جمال تو سخن می گوید
مادرم از تو برایش گفته او فقط بوی پدر را ز لباست دارد
بس که پیراهن تو بوییده بس که در حال دعا رو به سجاده تو اشک فشان نالیده
طاقتش رفته دگر پای او سست شده دل او بشکسته
به خدا خسته شدیم
پدرم گر تو بیایی به خدا من ز تو هیچ تقاضا نکنم
لحظه ای از پیشت جای دیگر نروم هرچه دستور دهی من بلافاصله انجام دهم
همه دم بر رخ ماه و قدمت بوسه زنم
جان زهرا برگرد
جان زهرا برگرد
دائما" می گویم : مادرم هرکه رفته است سفر برگشته پدر دوست من پدر همسایه پدران دگر
پس چرا او سفرش طولانی است ؟
او کجا رفته مگر ؟
او که هرگز دل بی مهر نداشت او که هر روز مرا می بوسید
او که می گفت برایش به خدا دوری از ما سخت است
پس چرا دیر نمود ؟
آری من می دانم که چرا غمگین است علت تاخیرش من فقط می دانم
آخر آن موقع ها حرف قرآن و خدا و جون بود
کربلا بود و هزاران عاشق
همه مسئولین چون رجایی و بهشتی بودند
حرف یکرنگی بود
ظاهر و باطن افراد ز هم فرق نداشت
همه خواهرها زیر چادر بودند
صحبت از تقوی بود همه جا زیبا بود
پارک هم بوی شهادت می داد جای رقص و آواز همه جا صوت دعا می آمد
کوچه ها راست و مردم همه راست همگی رو به خدا همه خط ها روشن خوب و خوانا بودند
حرف از ایمان بود حرف از تقوی بود
اما امروز پدر
درد دل بسیار است
همه آنچه به من می گفتی رنگ دیگر دارد یا بسی کمرنگ است
من که می ترسم تنها به خیابان بروم مادرم می ترسد او به من می گوید در خیابان خطر است
بر سر بعضی ها چادری پیدا نیست مویشان بیرون است
همه عینک دارند به نظر می آید چشمشان معیوب است راهشان پیدا نیست
خط کج گشته هنر
بی هنرها همگی خوب و هنرمند شدند
کج روی محبوب است
در مجالس و سخنرانی ها جای زیبای شهیدان خالی ست یا اگر هست از آن بوی ریا می آید
نامهای شهدا از روی اماکن همه برمی دارند
از دل غمزده ما همگی بی خبرند یا نه بهتر بگویم بر روی اشک یتیمان شهید جنگ شادی دارند
سرقت مال عمومی هنر است
ترس از آزادی است
ترس از رابطه با امریکاست
آری من می دانم علت غصه و اندوه تو بابا این است
پدرم من اینبار می نویسم که اگر بازگشتن ز برایت سخت است ما بیاییم برت
تو فقط آدرست را بنویس در کجا منزل توست
مادرم می داند مادرم می داند
او به من می گوید پدرت پیش خداست در بهشتی زیبا با همه هم سفرانش آنجاست
خانه اش هم زیباست
حضرت خامنه ای هم می گفت: دخترم غصه نخور پدرت خندان است دوستت می دارد
تو اگر گریه کنی پدرت هم به خدا می گرید
همه شب لحظه خواب پدرت می آید صورتت می بوسد دست بر روی سرت می کشد او
من از آن لحظه دگر شاد و خوشحال شدم
از خدا می خواهم تا که جان در تنم است تا حیاتی باقیست رهبرم چون پدری بر سر من زنده بود
چهره زیبایش چون جمال مه تو شاد و پرخنده بود
من به تو قول دهم که دگر از این پس اینهمه اشک غم انگیزه نریزم بابا
همچو مادر از فراق رویت نیمه شب نوحه و زاری نکنم
تو فقط ای پدرم از خدایت بطلب که من و مادر و این امت اسلامی ما
همگی چون تو پدر راه ما راه شهیدان باشد دائماٌ بر سر ما سایه رهبر و قرآن باشد
پدرم خندان باش
من به تو مفتخرم

اینجا گرچه روضه ی رضوان معطر است              اینجا گلی ز گلشن آل پیمبر است

سالهاست که مردم شهرستان زرند به خود می بالند که چنین گوهری را در خاک خود دارند...

السلام علیک یا امامزاده عبدالله (ع)

شهيد امام رضا(ع)- ماجرايی خواندنی از پيدا شدن يک شهيد

توسل و سلامی از اعماق وجودم به حضور کسی که عالم محضر اوست و این صدای بنده ی عاصی را از هر جای زمین و آسمان که بلند شود، می شنود و پاسخ می گوید

 و اما ای دل غربت زده ی من ، روزگار خیلی غریب شده است و غریب تر از آن عده ای از مردم آن هستند که نمی فهمند زندگی جریان روزگار است و من نمیدانم چه چیز سبب آن شده که چشمهای این مردم به حقیقت و راستی بسته شده و گاهی اوقات که حق و باطل مثل روز و شب از هم قابل تفکیک است آندو را به اشتباه می گیرند و در روز روشن به دنبال فانوس می گردند و در شب که مظهر تاریکی و ظلمات است استفاده از فانوس را نیاز نمی دانند و دریغ از اینکه ...

و حال ای روزگار من می دانم که علت غریبی و خون دل خوردن و غصه ی تو چیست. شایداین است که عده ای قشر بی گناهی را به دنبال خود به راه انداخته و برای عبور از تاریکی های روزگار نه تنها روشنایی بر نداشته بلکه فانوسها را شکسته و چاله های راه را عمیق تر می کنند. 

 حرف آخر اینکه آیا تمام اعضاء و جوارح من در مقابل معبود و سازنده ی خویش سر پائین می آورند؟ و آیا عاقبت این سرکشی ها خوش خواهد بود ؟ چه دردناک است برای روح که ببیند جسم به اراده ی او حرکت می کند و اما این جسم کفران و سرکشی او را.        التماس دعا

بعد از گذشت چندین هزار ساعت و ثانیه و لحظه من هم مثل خیلی از عاشقایی که بعضی از آنها الان درقید حیات نیستند در تکاپوی کشف راهی بسوی محبوب خود هستم. شنیده ام هر کسی با راه و روشی با محبوب خود رابطه برقرار می کند و من هم تصمیم گرفتم این بار با نوشتن، حرفهایی به محبوب خود بگویم ...

 و ای مولای من، با نگاه به پرونده ام هیچ راهی دستگیرم نشد بجز اینکه برای تو چند خطی بنویسم و حرفهای دلم را این بار کاغذ و قلم به دوش بکشند و چون میدانم تو این نوشته را می خوانی، سفره ی دلم را برایت پهن میکنم.

 آقا جان سالهاست که هوای شهرمان دلگیر است چشمان خیلی از مردم بجای خورشید، ابرهای سیاه و سفید می بینند و فضای شهرمان بسی آلوده و این آلودگی باعث بیماریهایی در وجود و دل بی تقصیرم شده است و طبیبان تا بحال دارویی را که درمان درد من باشد ، برایم تجویز نکرده اند اما در بین این طبیبان تعدادی که شمارش آنها به 313 نفر نمیرسد گفته اند دارو وجود دارد اما کمیاب است در بیابان و دشت و صحرا بهتر یافت می شود جاهای زیادی شنیده ام کسی که مریض احوال است باید او را روحیه دهند لازم است که این را بگویم که که در این تاریکی ها و جاده های مه آلود، اشکهای چشمانم مرا روحیه میدهند و به قوت قلبم پایداری می بخشند که متزلزل نشوم.

بگذار از کوچه های انتظار و منتظرانت بگویم هنوز صدای ضعیف و نحیف از سرزمینی که در آن فریاد « من کنت مولاه، فعلی مولاه» بلند شد ، می آید که می گوید پسرم پس داروی درد پهلوی مادر چه شد؟ و چقدر زشت است که من بجای اینکه خود حال و روح دعا پیدا کنم ، به او بگویم که دعا کن ، دعا کنی که بیائی...

 ای کاش مردم این روزگار می فهمیدند که اگر او می آمد و دوباره با او آشتی می کردیم چه می شد. اگر مردم میدانستند زیبایی رخش چه جذبه ای دارد دیگر به زیبائیهای نابود شدنی این دنیا دل نمی بستند و اگر مردم می دانستند زندگی با او چقدر شیرین است دیگر به این زندگیهای به ظاهر شیرین دل نمی بستند و اگر می دانستند یک برق نگاه و خنده ی زیبا و صدای دلنشینش چه عشقیست، دیگر دل خود را به نگاههای آتشین و خنده های شیطانی و صداهای دلخراش غیر اونمی فروختند و خود را گرفتار آزار دهندگانش نمی کردند.

نمی دانم چه بگویم که قلب تو آرامش یابد من که با نوشتن و زدن حرفهایم عقده های دلم را تسکین می بخشم اما از آن می ترسم که در این لحظه که دلم خانه ی شما شده است لحظات بعد دشمنانت آن را غصب کنند آن وقت همه می دانند که چون رزمنده و پاسدار خوبی نبودم دشمن توانست سرزمین دلم را غصب کند که بعد از غصب، یا اسیر آن می شوم و یا مرا از بین می برد .

 و ای محبوب من ، از کدام کوچه و خیابانها بگویم که آنقدر رهگذران با کمک شیطان موانع و ایستگاههای گناه بر پا کرده اند که راه را برای عبور شما بسته اند و چه عیب بزرگیست برای من که نتوانسته ام این ایستگاها را به ایستگاههای مهر و محبت تو تغییر دهم و اما اگر آن دسته مردم بی وفا گذاشتند از آن کوچه ها رد شوی از در و دیوار کوچه و خیابانها سوال کن ، آنها به تو خواهند گفت که وقتی من از آنها رد می شدم این جملات را بر زبان داشتم «متی ترانا و نراک»،«این السبیل بعدالسبیل» و امیدوارم که این در و دیوار مثل مردم بی وفا که خوبیهای تو را فراموش کرده اند ضجه های مرا فراموش نکنند.

خدایت می داند که حرف زدن با تو در چند خط نوشتن خلاصه نمی شود و ازخدا می خواهم که باز هم اجازه ی نوشتن برای تو را به من بدهد و این نوشته های آخر من نباشد در پایان می خواهم بگویم اگر همه ی مردم تو را فراموش کنند (که اینطور نیست) اما من با نگاه تو تا آخرین مسیر همراه تو ام و تو را رها نمی کنم تا بلکه در مقصد تو را ببینم که تو را دیدن به منزله ی این است که خدا هم از من راضیست در حال حاضر با شرمندگی فقط همین جمله را می توانم بگویم که «عزیزعلی ان اری الخلق و لا تری و لا اسمع لک حسیسا و لا نجوی».        التماس دعا

روحش شاد و یادش گرامی

شرح حال شهید سید مرتضی آوینی

مرتضي عادت داشت، هر روز سيگار بكشد، تقريباً تمام اعضاي خانواده اين مسأله را مي‌دانستند. اما پس از پيروزي انقلاب به طور ناگهاني سيگار را ترك كرد. براي همه اين مسأله جالب بود،‌ وقتي از او علت اين كار را پرسيدم، پاسخ داد:«آقا امام زمان (عج) در همه حال ناظر بر اعمال و رفتار ما هستند. من چطور مي‌توانم در حضور ايشان سيگار بكشم».
مرتضي هميشه چشم بر جاده داشت، منتظر رسيدن كاروان نوراني مهدي (عج) بود عشق يعني انتظار منتظر، و مرتضي عاشق راستين اين قافله،‌ شب را به اميد طلوع فجر صاحب‌الزمان (عج) سپري كرد،‌گونه‌هايش را نوازش نمود و بالاخره پيكي آسماني او را در سپاه منتقم آل‌محمد (ص) پذيرفت.

منبع : كتاب مرتضي آئينه زندگي‌ام بود.(avini.com)

با تشکر از �